مدح و منقبت حضرت امام جعفر صادق علیهالسلام
در مسجـد الـنـبی چه مـؤدب نـشـستهاند از خـلـسـۀ صبـوح، لـبـالـب نـشـستهاند قـوم قـلم به دست که در پیـش مـنـبـرند مـحـو نـگـاه شـارح مـذهـب نـشـستهاند بـا ورد صـبـحـگـاه امــامانـد هــمنـفـس گـاهی شـهـید جـذبـۀ یـارب نـشـسـتهاند مثل ابـوبـصیر فـراوان که در سکـوت بـا درس صبـح آمـده تا شب نـشـستهاند بـا دفـتـر و دوات، شـیــوخ مـذاهـبانـد خود معـترف به جهل مرکب نشستهاند پیـران فـقـه و فـلسفه احـساس میکـنـند ابجـد نخـوانده باز به مکـتب نشـستهاند آن قـوم بی سـتـاره در آن سـو مـنجـماند بی اعـتنا به اخـتر و کـوکب نـشـستهاند سر گـشتگان جبری و دهری به اختیار مسحور بحث و وسعت مشرب نشستهاند پـهـنـاور است گـسـترۀ خـطـبـههـای او آنجا چه بیشـمار مـخـاطب نـشـسـتهاند بر منبر است او که شکوهش زبانزد است شمسالضحیست صادق آل محمد است |